Haglaskot og reikningsjöfnuður

Það var einn fagran vordag að við frændurnir vorum árrissulir í meira lagi og hugðumst láta gott af okkur leiða þennan daginn. Byrjað var á því að fara í morgunverð hjá ömmu og afa. Því næst fórum við í sendiferð fyrir nágrannakonu okkar hana Ásdísi svo skemmtilega vildi til að hún greiddi okkur alltaf með peningum og ristuðu brauði ef við vorum duglegir, í þetta skiptið áttum við að kaupa heilmikið af mjólk og við óttalegir aumingjar, alltént var okkar besta hugmynd sú að draga plastpokana úr búðinni yfir malarplanið á milli gatna og viti menn áður en við vorum hálfnaðir heim voru báðir pokarnir farnir að leka. Við vorum búnir að gata alla mjólkina sem við keyptum.

 

Við hröðuðum okkur heim til Ásdísar, það kom nú skrýtið glott á hana þegar við skiluðum afgangnum af mjólkinni. En hún hafði svo mikið jafnaðargeð að hún lét sem allt væri með felldu og lét okkur hafa ristað brauð með rabbarbarasultu og eitthvað af peningum fyrir snúningana. Klukkan var nú bara rétt að slá 11 og við vorum orðnir eitthvað leiðir og hugsuðum að sniðugt væri að blanda hveitilím sem við höfðum fiktað með að gera víst að við vorum einir heima. Þegar blandan var tilbúin þurftum við að finna fórnarlamb sem átti skilið fá þessar klessur á húsið sitt. Bergur gamli faðir Guðbergs Bergssonar varð fyrir valinu því að hann hafði deginum áður náð að sprauta vatni á okkur úr garðslöngu til að ná sér niðri á okkur fyrir dyrabjölluat sem að við höfðum staðið fyrir í vikunni á undan. Við klíndum þessu útum alla útidyrahurðina hjá karlinum, einnig fóru afgangarnir á grindverkið hjá honum. Hann hefur sjálfsagt ekki verið heima því við athöfnuðum okkur í rólegheitum án þess að vera truflaðir við iðju okkar.

 

En við áttum eftir að jafna ógreidda skuld við Jón nágranna okkar sem bjó hliðina á Ásdísi. Við vissum að hann kæmi í mat um hádegisbilið og höfðum upphugsað smá hefnd í því skyni. Við fórum í eldhúsið og fundum 3 stór egg og fórum út í garð og földum okkur bak við runna. Það er eins og við manninn mælt Jón rennir inn götuna á vörubílnum í mestu makindum með útvarpið á fullu og við vorum búnir að sjá þetta fyrir okkur í huganum hundrað sinnum. Er vörubifreiðin hans Jóns átti einungis 20 metra eftir ófarna að húsinu þá risum við upp eins og sérþjálfaðar leyniskyttur og settum tvö egg í loftið sem flugu leiftursnöggt og innum gluggan á vörubílnum og beint í andlitið á karli. Við vorum fljótir að láta okkur hverfa á bak við runna og hlógum eins og asnar þegar við sáum karlinn koma klesstan út og ekki hlógum við minna þegar konan hans kom út að verka bílinn að innan.

 

Áður en við vissum af vorum við farnir upp á öskuhauga að skoða gullið þar. Það var eitt helsta tómstundagamanið okkar að skoða fjársóði sem að aðrir væru að henda. Eftir ekki langa stund fundum við tvo stóra innkaupapoka af litlum 7" vinylplötum. Einnig fundum við þrjá kassa af haglaskotum sem var skyldueign þegar við þyrftum að sprengja eitthvað. Eftir að hafa grandskoðað allt á öskuhaugunum var ákveðið að fara heim á leið. Við höfðumst strax handa og byrjuðum að skera haglaskotin í sundur til að ná púðrinu úr, það verk gekk vel og við fundum ákjósanleg rör til að setja púðrið og nokkur högl inn í þetta. Við höfðum hugsað okkur að koma við á tveimur stöðum með sprengjur um kvöldið. En við urðum fyrst að finna eitthvað til að nota plöturnar í og það var ákveðið ein nágrannakona okkar sem var afar harðskeytt og hreinlega að ég held illa við okkur, hún skyldi fá að kenna á þessu. Við komum okkur vel fyrir uppi á þaki og byrjuðum að kasta vinylplötunum í stofugluggann hjá henni. Eftir smástund kom kerlingin út með steyttan hnefa og sór þess að drepa okkur innan 10 mínútna ef við hættum þessu ekki. Eftir að hafa kastað tveimur fullum innkaupa pokum af vinylplötum í stofugluggann og reynt að drepa kerlinguna með þessum skífum, þá létum við okkur hverfa á brott.

 

Við fórum hvor til síns heima og ákváðum að fara með sprengjurnar eftir mat. Fyrsti viðkomustaður var leikskólinn, Við settum eina sprengju inn í lítið tréhús sem stóð þar á lóðinni. Við kveiktum í þessu og skutluðum okkur ofaní sandkassa og héldum fyrir eyrun. Innan skamms heyrðist þessi rokna hvellur og við sáum spýtnabrakið fljúga. Við litum upp úr sandkassanum hlæjandi og sáum hvar allt þakið á kofaskriflinu var horfið. Við tók snöggur flótti niður göngustíginn og upp í efri hluta bæjarins, næsta skotmark okkar var Landsbankinn við höfðum orðið að þrífa anddyrið þar eftir að við sprengdum djúsfernur þar innandyra vikunni áður og fengum heldur harkalega meðferð af hálfu gjaldkeranna að okkur fannst. Við ætluðum að jafna metin eilítið.

 

Húsið var þannig úr garði gert að gluggarnir voru hringlaga og kjörið að leggja risastóra rörasprengju þarna inní. Við komum sprengjunni fyrir á gluggasyllunni og kveiktum í og földum okkur í nærliggjandi húsagarði. Þessi líka rosa hvellur drundi um allt hverfið og glugginn þeyttist úr og viðvörunakerfi bankans fór í gang og innan skamms var lögreglan komin á vettvang ,við komum og kíktum á eyðilegginguna eins og aðrir forvitnir bæjarbúar. Við þóttumst svakalega hissa á þessu en létum okkur fljótlega hverfa af vettvangi, farið var í sjoppu á heimleiðinni og eyddum peningunum úr sendiferðinni þarna frá því um morguninn í gos og súkkulaði til að halda upp á þetta við höfðum jafnað metin við Landsbankann. Við ákváðum að fara heim til mín og hefja sigurhátíðina. En viti menn þar biðu mæður okkar beggja, æstar mjög og löggjafarvaldið kom einnig innan skamms og hófust yfirheyrslur allsnarlega, vorum við bugaðir á frekar stuttum tíma og búnir að játa þessa stórglæpi sem við höfðum framið þennan daginn. Eftir þennan afdrifaríka dag ákváðum við að heppilegra væri að skipta við Sparisjóðinn í nærliggjandi byggðarlagi í framtíðinni.