Veiðiferðin

Þannig er mál með vexti að fjölskyldan fór alltaf í veiðiferð einu sinni á ári vestur í land. Lítið var nú hægt að hafa fyrir stafni fyrir okkur frændsystkinin þar sem að veiðistaður þessi stendur á vindsælum stað við Hvammsfjörð. Karlarnir fóru út klukkan sex á morgnana og vildu ekkert með strákpeyja hafa sem vildi læra að veiða, komu svo í hádegisverð og kvenpeningurinn vaskaði upp og gekk frá eftir þá. Mér var nú farið að leiðast veran eftir þrjá daga og ákvað að gera eitthvað róttækt í málinu.

 

Ég talaði frænku mína til í smá hrekk sem að okkur leist báðum vel á. Áætlunin var sú að labba niður að ánni og komast yfir hana á vaði og klifra upp á stórgrýttan hamar þarna fyrir ofan þar sem stór og mikill hylur var. Þvínæst ætlaði ég að láta risa grjóthnullung vaða ofaní hylinn og fá frænku mína til að gráta úr sér augun og veina "Óskar frændi datt ofaní ána !". Frænkan féllst á þessa snilldaráætlun og gekk þetta eins og í sögu að komast yfir ána og klífa hamarinn og finna ákjósanlegt grjót til að láta húrra fram af hamrinum. Við látum grjótið vaða í hylinn með miklum látum þannig að mikill gusugangur myndast sem var mjög ákjósanlegt því að hylurinn sást út um eldhúsglugga sumarhússins. Við tók mikil dramatík og frænka mín baðaði út öllum öngum, æpti og veinaði "Óskar frændi datt ofaní ána" "búhúúúúú".

 

Það var eins og við manninn mælt móðurleggurinn minn kom allur hlaupandi á inniskónum með rúllur í hárinu á stuttermabolum niður að ánni til að athuga með vesalings mig sem hafði dottið í ána og tæpt var um það hvort ég myndi lifa volkið af í þessum djúpa hyl. Ég var farinn kútveltast um af hlátri  þarna á hamrinum og sá að frænka mín átti erfitt með að gráta þessum krókódílatárum mikið lengur og áður en við vissum af stóðum við þarna skellihlæjandi, og þær stóðu hinum megin á bakkanum með þrumandi ræður um það að við skyldum sko hypja okkur yfir vaðið eða við hlytum verra af fyrir uppátækið.

 

Við ákváðum að klöngrast niður af hamrinum og lofuðum að koma yfir vaðið aftur ef okkur yrði ekki refsað og fengum við fögur fyrirheit um það hjá kvenleggnum að ekki kæmi til refsingar. En allt kom fyrir ekki við vorum skömmuð í bak og fyrir og amma mín og móðir létu sér ekki muna um það að klæða sig úr inniskóm og létu höggin dynjá á mér með skónum fyrir þetta uppátæki. Eftir þessa miklu leiksýningu skyldi karlpeningurinn mig aldrei eftir og ég fékk að veiða með þeim frá morgni til kvölds.